Το  δικό μας  μυθιστόρημα

Τέτοιες μέρες σαν αυτές που περνούμε μετά το βιβλίο του Β. Γκουρογιάννη βλέπουμε το μέγεθος της  προχειρότητας και της  ανηθικότητας  στην εποχή μας  αλλά και πόσο απροστάτευτοι είμαστε στα παιχνίδια των σκοπιμοτήτων ανθρώπων ματαιόδοξων, αδίσταχτων και καιροσκόπων. 

Εμείς την ιστορία την γνωρίζουμε,  την μελετούμε  σχολαστικά τα τελευταία, μετά σχεδίου Ανάν,  χρόνια. 

 Με το πλήρωμα του χρόνου και  ενόψει  της επαναφοράς ενός νέου σχεδίου Ανάν,έπρεπε να έρθει  κι ένας  Γκουρογιάννης  για να εξισώσει με λόγια , έργα και συνήθειες, τους  Έλληνες  στρατιωτικούς με τους Τούρκους  εισβολείς  που  πήγαν στην Κύπρο το 1974 με σκοπό να καταπατήσουν, να βιάσουν, να λεηλατήσουν να συλήσουν και να εκτελέσουν.  

Ο συγγραφέας  ήδη πήρε κάτι  πίσω από  όσα έγραψε στο τέλειο κατά τη γνώμη  κάποιων  μυθιστόρημα, έμειναν όμως οι απορίες  για τον προηγούμενο Πρέσβη της Κύπρου  στην Αθήνα κ Γιώργο Γιωργή ο οποίος όχι μόνο προλόγισε  το βιβλίο  στην Κύπρο σε δύο πόλεις, Λεμεσό και Λευκωσία  αλλά το προώθησε  με υπερβάλλοντα ζήλο  δια μέσου της Κυπριακής Πρεσβείας και σε επαρχιακές πόλεις πχ Χαλκίδα,  βάζοντας έτσι στο παιγνίδι  τις  κατά τόπους  Ενώσεις Κυπρίων  και συλλόγους και συνδέσμους  που συμπάσχουν στις αδικαίωτες πτυχές της  Κυπριακής Τραγωδίας και όχι μόνο.  

Δεν υπολόγισαν σωστά  την αντίδραση  των  συγγενών των Ελλαδιτών  πεσόντων,  αδηλώτων αιχμαλώτων  και αγνοουμένων  αλλά και της πλειοψηφίας των Ελδυκαριων.

Οι  παρουσιάσεις  δεν έγιναν.

 Παρόλο που χρησιμοποιηθήκαν  και  δύο   Ελδυκαριοι  για να επιβεβαιώσουν αυτά που τελικά πήρε  πίσω  ο συγγραφέας, ο οποίος στην ανάκληση του μεταξύ άλλων αναφέρει «Επίσης πουθενά δεν αναφέρω ότι ΕΛΔΥΚ και Εθνοφρουρά διέπραξαν εγκλήματα πολέμου». Τους συγκεκριμένους,  μόνο με συμπάθεια δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε διότι με η θέση που πήραν υπέρ του λιβελογραφήματος στόχευαν στο να  αποδομήσουν την εικόνα των ηρώων και να μειώσουν το μεγαλείο της αυτοθυσίας τους κι ας είχαν αντιμετωπίσει μαζί τον εισβολέα.

 Ο νομός Αχαΐας έδειξε  μεγάλο ζήλο για τη προβολή του  βιβλίου ώστε ΄Ενωση Κυπρίων Ν. Αχαΐας , ΟΚΟΕ παράρτημα  Ν/Δ Ελλάδος, Πανηπειρωτικός Σύλλογος   ο Σύνδεσμος Αχαΐας Κύπρου «ΑΧΑΙΩΝ ΑΚΤΗ» και φιλόλογοι  θα παρουσίαζαν το βιβλίο. Υποθέτουμε λόγω του ότι η Αχαΐα  το μαύρο καλοκαίρι του 1974  είχε  150  παιδιά της  στη Κύπρο  5 από αυτά  έπεσαν  υπερασπιζόμενα την ελευθερία της  και 2  αγνοούνται και το θεώρησαν  σαν υποχρέωση.  Η παρουσίαση  ακυρώθηκε.

Ένα ερώτημα που γενάτε είναι πως αναλαμβάνεις να προβάλλεις,  με το όποιο κύρος διαθέτεις μέσα στην τοπική κοινωνία,  ένα βιβλίο αν δεν το έχεις διαβάσεις ιδιαίτερα όταν διαπραγματεύεται  ένα πολύ λεπτό και άλυτο  εθνικό θέμα.

  Η  «ΑΧΑΙΩΝ  ΑΚΤΗ»  ιδρύθηκε το 2000 στην Πάτρα  από 4 άτομα  έναν  Κύπριο, έναν αδελφό  πεσόντα , μια αδελφή αγνοούμενου και έναν Ελδυκάριο.  Σκοπός   πρώτιστος να τιμηθούν  οι αδικημένοι  ήρωες.  Κάτι στην  πορεία  άλλαξε και πριν  δύο περίπου χρόνια  αποχώρησε  η  αδελφή του αγνοούμενου Ελδυκαριου, η οποία ήταν και Γενική Γραμματέας.

 Με την παρουσίαση  του βιβλίου,  αποχώρησε και ο αδελφός του πεσόντα Ελδυκάριου  πολύ  πικραμένος  και απογοητευμένος.  Αποπροσανατολισμένη  πια  η  «ΑΧΑΙΩΝ  ΑΚΤΗ» θα παραμείνει ναυαγισμένη αφού  στη πλειοψηφία τα μέλη  της  ήσαν  συγγενείς και φίλοι  των οικογενειών των πεσόντων και των αγνοουμένων και όσοι δεν έφυγαν  θα το κάνουν τώρα. 

 Παραμένουμε στις  δηλώσεις του  κ. Γιωργή (το βράδυ στις 19 Νοεμβρίου 2009 βρισκόταν στην «Στοά του Βιβλίου» στην Αθήνα όπου και δεν έγινε η παρουσίαση ) τον  οποίο  ποτέ δεν   ακούσαμε να λέει μια καλή κουβέντα για  αυτούς  που θυσιάστηκαν  για την πατρίδα του, ούτε όμως  καταλόγισε ευθύνες στους πραγματικούς  αίτιους της καταστροφής της Κύπρου,  αν και υποθέτουμε  ότι με ορισμένους  θα είναι και πολύ καλός φίλος. 

Πρέπει να γνωρίζετε ότι το βιβλίο  το προωθούν  πολύ και στην Τουρκία. 

Ένας  από τους χιλιάδες  προβληματισμούς μας  είναι  αν ο κ.  Γιωργής που  πρόσφατα τοποθετήθηκε σαν  επίκουρος καθηγητής  Ιστορίας Νεώτερου Ελληνισμού  στο Πανεπιστήμιο  Κύπρου όταν το διδάσκει στους μαθητές του  θα λέει πόσο βοήθησε  ώστε να δοθεί   άλλοθι  στα εγκλήματα των Τούρκων εισβολέων;   

Για το ΔΣ

Η πρόεδρος                                        Η Γεν. Γραμματέας 

Μαίρη Κουρούπη                                Ελένη  Γρίβα

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ   Νο 17

ΘΕΜΑ:   Βιβλίο «Κόκκινο στη Πράσινη Γραμμή»,

 Την ώρα που ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο καλεί  την Τουρκία να δώσει στοιχεία για το πώς εξαφανίστηκαν  αιχμάλωτοι και αγνοούμενοι που βρίσκονταν στα χέρια του τουρκικού στρατού, και  επισημαίνει ότι η Τουρκία πρέπει να συμμορφωθεί επειγόντως με την απόφαση του  Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπη για να μη  βρεθεί  ένοχη. 

Έρχεται  ο κος Β. Γκουρογιάννης  να δώσει πανυγηρικά άλλοθι στους Τούρκους εγκληματίες  αιχμαλώτων πολέμου αλλά και αμάχων, παιδιών γυναικών και γερόντων, σπιλώνοντας   τους άνδρες της  ΕΛΔΥΚ με τα όσα γράφει στο κατευθυνόμενο  μυθιστόρημα του.

 Ο Σύλλογος  μας μετά την τροπή  που πήρε η ακύρωση της παρουσίασης του λιβελογραφήματος    και οι βολές που δέχτηκε η Πρόεδρος μας κα Μαίρη Κουρούπη,  λέμε  ότι είμαστε εδώ για να περιφρουρήσουμε την τιμή  των παλικαριών μας που συνειδητά   αντιμετώπισαν  τον Τούρκο εισβολέα και  έδωσαν την ζωή τους  για την ελευθερία της Κύπρου το καλοκαίρι του 1974.   

Επισημαίνουμε  ότι το βιβλίο παρουσιάστηκε  στην Λευκωσία και την Λεμεσσό  χωρίς την παραμικρή αντίδραση…

Όπως  αποδεικνύεται γι άλλη μια φορά,   είναι  στη μοίρα των Ελλήνων  όλες οι μεγάλες σελίδες της Ιστορίας  μας  να έχουν έναν Εφιάλτη, έναν Πήλιο  Γούση …,    έναν  Γκουρογιάννη.

 To

Δ.Σ

Αρ.Πρωτ:    130                                                                    Αθήνα,  8   Νοεμβρίου  2009

Εξοχώτατε  

Σας απευθύνω αυτή την έκκληση που αφορά το απαράδεκτο βιβλίο του κ. Β. Γκουρογιάννη «Κόκκινο στη Πράσινη Γραμμή», όχι μόνο σαν  Πρόεδρος του Συλλόγου  «Για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Οικογενειών Αγνοουμένων και Πεσόντων Κυπριακής Τραγωδίας 1974» αλλά  και σαν μια από τις  χιλιάδες γυναίκες που ζήσαμε την τούρκικη εισβολή το 1974, που είδα ελληνόπουλα να πεθαίνουν για την ελευθερία της Κύπρου,σαν γνήσιοι απόγονοι  του Λεωνίδα και του Κολοκοτρώνη. 

Τους  είδα σε στιγμές  φόβου  να  προσεύχονται  και σε στιγμές  απόγνωσης   να σφίγγουν  τα  δόντια  και  να ζητούν  την παρηγοριά  στη σκέψη  της  μητέρας  τους, αλλά  και σε  στιγμές  ανάπαυλας  να αντλούν  δύναμη   από    οικογενειακές  αναμνήσεις και τα όνειρά  τους .  

Δεν είναι δυνατόν  η  Κυπριακή Πρεσβεία  της Ελλάδος  και κατά επέκταση το Υπουργείο Εξωτερικών  της Κυπριακής Δημοκρατίας  να  αποδέχεται ένα τέτοιο  λιβελογράφημα  από   άτομο που  θέλει  να αποκαλείται   συγγραφέας,   που  δεν έζησε τον συγκεκριμένο προδομένο πόλεμο, να  διασύρει  τα παλικάρια  της Ελλάδας σε ένα δήθεν  ψυχολογικό  μυθιστόρημα ,   χρησιμοποιώντας  ονόματα  όπου  ανταποκρίνονται  και  σε   ήρωες,   παράλληλα  να  προφυλάσσει  με  ανωνυμία    επίορκο  Αξκο  λόγω  οικογενειακών  του  αξιωμάτων, υποθέτω.  

Υποψιάζομαι τι σκοπούς εξυπηρετεί το βιβλίο και τα όσα  γράφει. 

Σαν Ελληνίδα που έζησα την εισβολή στην Κυρήνεια  που είδα τα νιάτα  της Κύπρου και της Ελλάδος  να   σκοτώνονται,   που ακόμα ακούω στα αυτιά μου  τα τελευταία λόγια  παλικαριού  της ΕΛΔΥΚ,   θεωρώ  ιερή υποχρέωσή μου  να διαφυλάξω την τιμή τους.  

Θα  πολεμήσω  με όσες  δυνάμεις  διαθέτω   αυτό το  λιβελογράφημα  για την  μνήμη  όσων  χάθηκαν για τη  Ελευθερία της Κύπρου,  έστω κι αν   η Ιστορία  αρνείται να τους καταγράψει σε κεφάλαιο  δόξας,  που τους ανήκει.  

Θα το πολεμήσω  σε πείσμα όσων  θέλουν  να  αποποινικοποιήσουν    τις   φρικαλεότητες  των Τούρκων εισβολέων  εις  βάρος των αιχμαλώτων, του  άμαχου  πληθυσμού αλλά και των εγκλωβισμένων.  

Σας παρακαλώ αποστασιοποιηθείτε από  την  προβολή  του βιβλίου  που διασύρει  μνήμες  ηρώων  και έντιμων   ανδρών του  Ελληνικού  Στρατού,  που πολέμησαν  σε ένα προδομένο  πόλεμο  με  καθαρή συνείδηση  και πλήρη επίγνωση  της  προδοσίας και της  εγκατάλειψης.  

Αν μη τι άλλο, ας  σεβαστούμε τη  Θυσία τους.

               Μετά τιμής

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ   Μαiρης  Κουρούπη                  

Οκτώβρης  1974                                                                                 

Θυμάμαι σαν  να ήταν χθες  όλα  όσα   έχω ζήση  μέρα τη μέρα , ώρα την ώρα  λεπτό προς λεπτό, από την εισβολή  και μετά. Αυτές τις μέρες  με βασανίζουν οι μνήμες του  Οκτώβρη  του 1974  στο οδόφραγμα  του Λήδρα  Παλλας.

Λίγες μέρες  μετά το τέλος  της εισβολής στην Κύπρο. Η   αιματοβαμμένη  γη της Κύπρου  καπνίζει ακόμα  από τα αποκαΐδια  των Νάπαλμ. Τα ερείπια   διαλαλούν  το μέγεθος  του κακού  και  τα  αντίσκηνα  με τους πρόσφυγες  και τις ορφανευμένες οικογένειες,   μέχρι κει που έφθανε  το βλέμμα . Όλος ο κόσμος άνδρες και γυναίκες  μέσα στα μαύρα   με  σκυθρωπά πρόσωπα  και  το άδειο βλέμμα  της απόγνωσης. 

Θλίψη – θλίψη – θλίψη  παντού.

 Εκείνες τις ημέρες  τα  ραδιόφωνα  μετέδιδαν   ότι  είχαν προγραμματιστεί  οι ανταλλαγές των αιχμαλώτων και  είχε ετοιμαστεί η Ξενοδοχειακή Σχολή για να  περιθάλψει τους αιχμαλώτους. Ήδη είχαν  κυκλοφορήσει φήμες  για  εγκλήματα  και απάνθρωπη μεταχείριση εις βάρος των αιχμαλώτων από τους Τούρκους . 

Από το χάραμα  ήμασταν  στον χώρο της υποδοχής των αιχμαλώτων   όλοι  όσοι  αναζητούσαμε ζωές   και περιμέναμε  τους  αιχμαλώτους  με την ελπίδα ότι θα βγει ο ήλιος και θα φωτίσει την ψυχή μας. 

Οι βασανισμένοι γονείς με μια φωτογραφία στο χέρι να εκλιπαρούν  και να ρωτούν «γιέ μου δες την φωτογραφία είναι ο γιός μου μήπως τον είδες;  Άλλος φώναζε τον πήγαν στα Άδανα  ήταν με το τάδε  μήπως  τον συνάντησες » 

Γυναίκες  σαν εμένα να ρωτούν  για παιδιά και συζύγους .  Παιδιά  να ρωτούν για τους γονείς τους. 

Θεέ μου  τέτοιες ώρες, η αγωνία  και η λαχτάρα  έχουν το ίδιο  τρομαχτικό  πρόσωπο  και το ίδιο απάνθρωπο συναίσθημα,   είναι  οδυνηρές.   

Οι αιχμάλωτοι κοιτούσαν  έκπληκτοι  τον κόσμο   ψάχνοντας τους δικούς τους ,  απορημένοι   και βασανισμένοι , οι ποιο πολλοί  δεν πίστευαν ότι γύρισαν. 

Θεέ μου  πόσο βασανισμένοι  έδειχναν ...

Την  χαρά της επιστροφής  την έζησαν  λίγοι  σε σχέση του πλήθους των  συγγενών με τις  φωτογραφίες των αγνοουμένων. 

 Και μετά ,  ο θρήνος  γι αυτούς που δεν γύρισαν.  

Θρήνος και ελπίδα , αγωνία, τρόμος  και φόβος . 

Εμπρός  σε τόσο πόνο,  ωχρειά  ακόμα και η Αρχαία Ελληνική Τραγωδία …

 Μέσα στο πλήθος  ήμουν κι εγώ  να κοιτώ αυτούς που επιστρέφουν κάρφωσα τα μάτια  στα λεωφορεία  που μετέφεραν τους  αιχμαλώτους  ψάχνοντας για τον Παύλο  κι ας ήξερα  ότι δεν ήταν μαζί τους ,  εγώ κοιτούσα με  λαχτάρα  και περίμενα  « το Θαύμα».  

Παράλληλα  δεν τολμούσα  να  πλησιάσω   να ρωτήσω μήπως  είχαν δει τον Παύλο  ή γνώριζαν  κάτι,  για κάποιον άλλο  Αξιωματικό ή στρατιώτη από την Ελλάδα. 

Ακόμα αισθάνομαι το παράπονο και τη μοναξιά  που με κυρίευσαν γιατί κι εγώ ήμουν  εκεί μαζί τους , να αγωνιώ ,να περιμένω και να ελπίζω  χωρίς την παραμικρή συμπαράσταση κι ας  είχα ζήσει  την εισβολή , κι έχασα  σπίτι και σύζυγο ,  αλλά  δεν τολμούσα να  μιλήσω. 

Ακόμα νοιώθω τον τρόμο του μίσους  για τους Ελλαδίτες . Δεν λέω με το δίκιο τους για όσα έζησαν  όλοι αυτοί οι άνθρωποι  που έχασαν  ανθρώπους , σπίτια , περιουσίες . 

Αλλά όπως εγώ   και εκατοντάδες οικογένειες από την Ελλάδα έχασαν  παιδιά, γονείς , συζύγους.  

Οι  προδότες  δεν έπαθαν τίποτα  ούτε τιμωρήθηκε  κανείς , ίσα -  ίσα  ορισμένοι από αυτούς   αξιώθηκαν ανώτατα  πολιτικά και στρατιωτικά  αξιώματα σε  Ελλάδα και Κύπρο. 

Υπάρχει άνθρωπος που  υπηρετούσε στο 251 ΤΠ.  Σήμερα ζει με την οικογένειά του  και του εύχομαι να ζήση αρκετά  χρόνια  καλά και ευτυχισμένα. Αυτός ο άνθρωπος εκφράζεται άσχημα  και   χωρίς το ελάχιστο  ίχνος  σεβασμού για  όλους τους  Ελλαδίτες  ήρωες που πότισαν με το αίμα τους το χώμα της Κύπρου , που άφησαν ορφανά , γονείς, συζύγους και αδέλφια  να εκλιπαρούν   για 36 μαρτυρικά χρόνια  μια πληροφορία  για τον αγνοούμενο  τους.   

Ακούω στα αυτιά μου  τα λόγια που έλεγε ο  Παύλος  στους στρατιώτες του πριν την εισβολή  « Παιδιά ο εχθρός μας είναι ένας  και μοναδικός »  και έδειχνε προς τον Άγιο  Ιλαρίωνα. « Ο Μακάριος είναι ο Ηγέτης  σας  ο δε  Γρίβας  αυτός που αγωνίστηκε  για την Ελευθερία της Κύπρου.  Και οι δύο είναι  Ιστορία  της Κύπρου είναι η ιστορία σας  »   

Κ ο ι ν ο π ο ι ώ  

το παράπονο της  ψυχής μου  για όσους χάθηκαν στη Κατεχόμενη  Κύπρο  και δεν αναφέρονται  ούτε  τιμώνται  κατά τις επετειακές  εκδηλώσεις κάθε χρόνο,  από κανένα.

Οι    ΄Ηρωες    δεν   τιμήθηκαν...

Οι   προδότες   δεν   τιμωρήθηκαν...

Τιμωρούνται ,  οι οικογένειες των ηρώων  για  36 χρόνια τώρα γιατί ούτε είδηση έχουν να παραλάβουν, ούτε  λείψανα να  κηδέψουν , ούτε θα μάθουν ποτέ την αλήθεια για τους δικούς τους  και είναι αυτοί που οδηγήθηκαν σαν αδήλωτοι αιχμάλωτοι στην  Τουρκία  και τα ίχνη τους χάνονται στα βάθη της Ανατολής.  

Α π ε υ θ ύ ν ω

έκκληση  στον Πρόεδρο της Κυπριακής  Δημοκρατίας  κ. Δ. Χριστόφια  για την γωνιά του αγνοούμενου στην οδό Λήδρας  όπως την γνωρίζουν  όλοι, αλλά στην πραγματικότητα είναι  « Η Γωνιά των Αγγέλων». 

Είναι η απεικόνιση της  τραγικότερης  πτυχής  της παγκόσμιας  ιστορίας  μετά τον Β΄  Παγκόσμιο  Πόλεμο, σε  πέντε  φωτογραφίες  όλες κι όλες  και δεν πρέπει να  ξεχαστεί ούτε να παρερμηνευτεί.

Eίναι  η Αλήθεια του  δράματος , 1619  Αγνοούμενοι ,

Είναι η απεικόνιση  του  πόνου  και της άγνοιας μας για 36 τραγικά  χρόνια. 

Π α ρ α κ α λ ώ

τον κ. Πρόεδρο της Κυπριακής  Δημοκρατίας  να μην  επιτρέψει σε νέες ιδέες και αντιλήψεις  να  κατατάξουν  την «Γωνιά των Αγγέλων »  στο  παρελθόν.  

ΜΑΙΡΗ  ΚΟΥΡΟΥΠΗ