|
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΣΟΝΤΩΝ
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ 1974
Βουτσινά 80 - ΤΚ: 15561, Χολαργός
- ΑΘΗΝΑ
Τηλ:2106521639 -e-mail:humanrights1974@windowslive.com
Ιστοσελίδα:www.agnooumenoi74.gr
ΛΙΓΟ
ΠΡΙΝ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Μαiρης Κουροyπη
Σεπτέμβρης
1973 .
Πηγαίνοντας στην Λευκωσία νοικιάσαμε σπίτι στη Λεωφ. Στασινού 44.
Μόλις που ταχτοποιηθήκαμε δεν είχαν περάσει 15 μέρες και ο Σχης
Κοκοράκης γαμπρός του Μπονάνου και ο Ταξίαρχος Παπαδάκης κάλεσαν τον
Παύλο στο ΓΕΕΦ και του είπαν ότι οι θέσεις στο ΓΕΕΦ ήσαν καλυμμένες γιαυτό «κύριε Κουρούπη φεύγετε άμεσα για την Κυρήνεια».
O
Παύλος δεν πίστευε σε αυτό που άκουγε.
Τι
του έλεγαν ; Να φύγει να πάει που;
Απάντησε ότι δεν είναι δυνατόν να πάω στην Κυρήνεια, έχω μόλις 15
μέρες στην Λευκωσία, έχω ήδη ενοικιάσει σπίτι και έχει
τακτοποιηθεί η οικογένειά μου.
Ο
Κοκοράκης επέμενε ότι έτσι καλά θα τακτοποιηθεί και στη Κυρήνεια.
Είναι πανέμορφα εκεί θα σας αρέσει πολύ…
Όταν ο Παύλος είπε
στο Γεωργίτση ο οποίος ήταν Ταξίαρχος στο ΓΕΕΦ, ότι έχω σοβαρό
πρόβλημα με την υγεία της γυναίκας μου και η θεραπεία της απαιτεί
ανά μέρα επίσκεψη στο Νοσοκομείο της Λευκωσίας,τον διαβεβαίωσε ότι
θα διέθετε η υπηρεσία αυτοκίνητο για να με μεταφέρει στην Λευκωσία,
ώστε να μη διακοπή η θεραπεία μου.
Ο
Παύλος δεν δέχτηκε να μετακινούμε με αυτοκίνητο της υπηρεσίας και
αμέσως φύγαμε από Λευκωσία για το νέο προορισμό μας.
Μετά
χιλίων βασάνων βρήκαμε σπίτι στην Κυρήνεια., διότι τότε δεν υπήρχαν
σπίτια που ενοικιάζοντο.
Στην Κυρήνεια κάθε μέρα έκλαιγα. Από τη ώρα
που έφθασα λες και άδειασα από συναισθήματα. Όλη η διάθεση για ζωή
και η χαρά με είχαν εγκατάλειψη δεν ήθελα παρέες ούτε να βγαίνω.
Τώρα πια είμαι σίγουρη, το ένστικτό μου με προειδοποιούσε.
Ο
χειμώνας πέρασε πολύ δύσκολα.
Ένα μεγάλο αγκάθι
στη ψυχή μου ήταν η τουρκική σημαία που έπιανε ένα ολόκληρο βουνό, ζωγραφισμένη στον Αγ. Ιλαρίωνα και κάθε βράδυ φωτίζονταν.
Με
πλήγωνε αυτή η σημαία… έχει στοιχειώσει τις αναμνήσεις μου στην
Κυρήνεια.
Ξυπνούσε μνήμες για την πατρική μου οικογένεια που ήταν Έλληνες
της Κων/πολης. Και κάθε φορά που την έβλεπα θυμόμουν τις
αφηγήσεις της γιαγιάς μου για την ζωή τους στη Πόλη, το πατρικό μας
σπίτι αλλά και για την βαρβαρότητα των Τούρκων στους Έλληνες του
Πόντου, στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης κ.α.
Τις
ημέρες των Χριστουγέννων είχα τεράστιες κοινωνικές υποχρεώσεις
και έπρεπε να ανταποκριθώ, θυμάμαι είχα επιστρατεύσει όσα αποθέματα
αντοχής είχα για να τα βγάλω πέρα.
Μπήκε το 1974.
Για
το Παύλο στο 251 ΤΠ που είναι Διοικητής τα πράγματα δεν είναι
καθόλου εύκολα. Οι στρατιώτες είχαν πολλές παραταξιακές διαφορές
μεταξύ τους, Μακαριακοί – Γριβικοί και δεν έλλειπαν τα προβλήματα
και ο Παύλος έπρεπε να φροντίσει να μην υπάρχουν εντάσεις για την
ομαλή λειτουργία του στρατοπέδου.
Τα
προβλήματα του Παύλου τεράστια. Μεταξύ άλλων κάποιοι στρατιώτες του
πήγαν στις τουαλέτες του στρατοπέδου και έβαλαν φωτογραφίες του
Μακάριου και κάποιοι άλλοι του Γρίβα.
Το τι
έγινε… δεν λέγεται!
Κάλεσε ο Παύλος τους στρατιώτες του και τους είπε: « ο Μακάριος
είναι ο ηγέτης,
ο δε
Γρίβας αυτός που αγωνίστηκε για την Ελευθερία της Κύπρου. Και οι
δύο είναι Ιστορία της Κύπρου είναι η ιστορία σας ».
Ο εχθρός μας είναι ένας και έδειξε προς τον Αγ. Ιλαρίωνα »
Ο
Γιωργίτσης ερχόταν πολύ τακτικά και είχε συναντήσεις με τον
Διοικητή της Ανωτέρας, Σχη Μιχόπουλο (μεγάλο κουμάσι κι αυτός,
είχε έναν ελαφρύ τραυματισμό στο χέρι και εγκατέλειψε την Κυρήνεια και
πήγε στο Πέλλα Πάϊς), οι δε συναντήσεις τους κρατούσαν για πολλές
ώρες, το τι έλεγαν ο Θεός και η ψυχή τους!
Η
Κύπρος ήταν ένα καζάνι που έβραζε.
Μακαριακοί – Γριβικοί η
επιφανειακή αιτία, γιατί όλα ήταν απροσδιόριστα.
Το
άσχημο προαίσθημα που με συντρόφευε όλο αυτό τον καιρό, μου
δημιουργούσε ανασφάλεια, η οποία μέρα με την μέρα μεγάλωνε.
Στα
μέσα του Ιουνίου 1974 μαθαίνουμε ότι πήραμε μετάθεση για Ηράκλειο-
Κρήτης. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη γέμισα πάλι ζωή, έκανα πάλι
όνειρα ,αλλά βιαζόμουν , ήθελα να φύγω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα
γίνονταν.
Όλοι
με πείραζαν διότι ενώ δεν είχε μπει ακόμα ο Ιούλιος κι εμείς θα
φεύγαμε στα τέλη Αυγούστου, εγώ είχα αρχίσει να πακετάρω το
νοικοκυριό μου.
Δεν
θα ξεχάσω πόσο πολύ αργά κυλούσε ο χρόνος κι εγώ πόσο πολύ
βιαζόμουν να φύγουμε…
Είχαμε αποφασίσει με τον Παύλο ότι με την ευκαιρία των γενεθλίων μου
στις 26 Ιουλίου θα καλούσαμε τους ελάχιστους φίλους μας για να
κάνουμε και το αποχαιρετιστήριο πάρτυ.
Ακόμα
θυμάμαι την συζήτησή μας εκείνο το απόγευμα η οποία κράτησε μέχρι
αργά το βράδυ, στη ουσία ήταν κι η τελευταία
μας ανέμελη, μακροσκελή συζήτηση
και
κάθε φορά που τη θυμάμαι πονώ βαθιά …
πονώ
για ότι έχασα εγώ σαν γυναίκα…
πονώ
για ότι έχασε ο Παύλος …
πονώ
για τη ζωή που έφυγε από τα χέρια μας.
15
Ιουλίου και εγώ ετοιμάζομαι να πάω στην Λευκωσία με κομβόι από
Κιόνελι. Το κομβόι περνούσε μόνο με συνοδεία των ΗΕ μέσα από το
Κιόνελι που ήταν Τουρκικός Θύλακας, δύο φορές την ημέρα.
Χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν η γυναίκα του Υποδιοικητή του Τάγματος
η κα Μανιάτη. Της είπα ότι βιαζόμουν για να προλάβω το κομβόι και
εκείνη μου είπε ότι στη Λευκωσία έγινε πραξικόπημα.
Έπειτα από λίγη ώρα μαζευτήκαμε στο σπίτι μου ορισμένες οικογένειες
Ελλαδιτών Αξιωματικών.
Χτυπούσε το τηλέφωνο και μια αγριεμένη φωνή μου φώναζε «καλαμαράδες
θα πεθάνετε όλοι».
Τι
φόβος Θεέ μου!
Τι
εφιάλτης ήταν αυτός!
Δεν
ξέραμε τι να κάνουμε .
Ευτυχώς, από το στρατόπεδο του Φωκά Αναγνωστόπουλου ήλθε ένα
αυτοκίνητο για να μεταφέρει τις οικογένειες μας στο στρατόπεδο για
ασφάλεια.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα κανένα νέο από
τον Παύλο.
Τι
αγωνία ήταν αυτή που έζησα εκείνες τις ώρες!
Που
να ήξερα ότι ο εφιάλτης μου μόλις είχε αρχίσει...!
Μεταφερθήκαμε στο Τάγμα Πυροβολικού γιατί πρόσφερε την μεγαλύτερη
δυνατή ασφάλεια Δεν γνωρίζαμε τι γίνονταν στην Λευκωσία ή την
Κυρήνεια και η Πρεσβεία της Ελλάδος δεν έδειξε το παραμικρό
ενδιαφέρον.
Στο
στρατόπεδο μείναμε 4 ημέρες. Γυρίσαμε για λίγο στα σπίτια μας αλλά ο
φόβος μας ήταν μεγάλος και είχαμε μεγάλη ανασφάλεια.
Πολύ γρήγορα
συγκέντρωσαν εκ νέου τις οικογένειες και μας μετέφεραν στο 3ο
Λόχο του 251 ΤΠ που ήταν εκτός στρατοπέδου. Μας ανέβασαν σε ένα
δυόροφο κτήριο στη ταράτσα του για να μείνουμε εκεί μέχρι να δουν
τι θα έκαναν εμάς, τα γυναικόπαιδα.
Ο
πόλεμος μας βρήκε στη ταράτσα του 3ου Λόχου του 251ΤΠ.
Σάββατο πρωί 20 Ιουλίου με το ξημέρωμα άρχιζε και η καταστροφή της
Κύπρου.
Τότε
όμως δεν το γνωρίζαμε…
δεν
το υποπτευόμασταν…
δεν
είχα υποψιαστεί ότι η καταστροφή της Κύπρου πορευόταν αντάμα
με την οικογένειά μου, παρέα
με την μοίρα μου… παρέα με τις ζωές μας.
Τα πρώτα αεροπλάνα πέρασαν επάνω από τα κεφάλια μας, τα παιδιά
φώναζαν «ο πιλότος, ο πιλότος». Η πρώτη βόμβα έπεσε 100μ από κει
που βρισκόμασταν και στο κέντρο του Λόχου.
Είχε
αρχίσει ο πόλεμος…
|