Μπουχτίσαμε από την υποκρισία

 και τις μισές αλήθειες . 

Για 35  χρόνια είμαστε βασικοί πρωταγωνιστές σε ένα θέατρο παραλογισμού και πολιτικών   σκοπιμοτήτων.

Όμως όλα έχουν μια λογική ακολουθία  με ακρίβεια  μαθηματικής  εξίσωσης.

Τις μαύρες ημέρες της επετείου της Τούρκικης  εισβολής στην Κύπρο από το 2000 και  έπειτα   είμαστε   αποδέκτες  αψυχολόγητων  ενεργειών  που σκοπό έχουν  να  κάμψουν τις αντοχές  και την ελπίδα μας  ώστε  να περιμένουμε  τις εκταφές και τις ταυτοποιήσεις  των λειψάνων  σιωπηλά  …

Στη πορεία είδαμε να σβήνουν τα συνθήματα «δεν είναι εδώ τα σύνορά μας», «τα σύνορα μας είναι στην Κυρήνεια», «έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο »  κ.α.

 Παράλληλα ακούστηκαν  και   κάποιοι νέοι γλωσσικοί ορισμοί  που μας προβλημάτισαν  και μας μπέρδεψαν   γιατί  ενώ  ζητούσαμε  επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, απελευθέρωση της Κατεχόμενης Κύπρου και    σεβασμό στα ανθρώπινα  δικαιώματα  των   αδήλωτων  αιχμαλώτων - αγνοουμένων    και  τιμή και αναγνώριση του ηρωισμού  των  πεσόντων ,  πιεστικά  μας  κατέκλυζαν  με  άμεσης  προτεραιότητας   κινήσεις  όπως η  επαναπροσέγγιση των  κοινοτήτων,  άλλαξαν και κάποια κεφάλαια στα  βιβλία  της  Ιστορίας  σε Ελλάδα και Κύπρο,  ακούστηκαν  και  άλλες  τραγικές εκδοχές  που θα          « βοηθούσαν  »  το μέλλον  της Κυπριακής  Δημοκρατίας και θα μπορούσαν  να συνυπάρξουν εκ νέου οι δύο κοινότητες, ειρηνικά.

Η Ιστορία  της  Κύπρου  με τα γεγονότα  της  Τηλλυρίας   και της  Κοφίνου,   άλλα  λένε,  όπως  και πιο παλιά  κατά τον αγώνα  της  απελευθέρωσης  της Κύπρου από τους Άγγλους,  οι τ/κ  ήσαν αυτοί που κατέδιδαν τις κινήσεις και τις  θέσεις  των αγωνιστών  της  ΕΟΚΑ.

 Το θλιβερό είναι  ότι αρκετοί αποδέχτηκαν  την προοπτική  αν και τώρα  τελευταία  έχει παγώσει, αψηφώντας  εξοργιστικά  την  πραγματικότητα  ότι  πίσω από κάθε  πράξη ή λόγο, καλού ή κακού  τ/κ  είναι οι εντολές- κατευθύνσεις   που έχει από την Τουρκία. Εξάλλου  οι τ/κ  κατά πως  βολεύει την Τουρκία  είναι το  άλλοθί της  σε πολλές  περιπτώσεις  εγκλημάτων  πολέμου ας θυμηθούμε  τον  Ρ. Ντεκντας  και τη  δήλωση του   ότι όλοι οι αγνοούμενοι    έχουν  εκτελεστεί   από  παραστρατιωτικούς.    

Αυτές  τις μέρες  της  35^ης  μαύρης  επετείου της  συμφοράς  μας  και με την είδηση της  δολοφονίας των  πέντε παλικαριών  είδαμε την υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Όλοι  γνώριζαν ότι  σημαντικός αριθμός  αιχμαλώτων  έχει δολοφονηθεί μας το δήλωναν κιόλας να το πάρουμε απόφαση «ότι κανένας  δεν ζεί » και να σταματήσουμε  να διεκδικούμε  διερεύνηση της τύχης όσων  οδηγήθηκαν  στην Τουρκία.

 Το ΡΙΚ επανειλημμένα  έδειχνε στις επετείους  τους  πρόσφυγες  στα αντίσκηνα και μαρτυρίες  συγγενών   πολλών   γυναικών  που βιάστηκαν από τούρκους  στρατιώτες   μπροστά τους  όπως  και ότι  αρκετές  από τις κοπέλες  είχαν  εκτελεστεί ,  μερικές  δε  και σε κατάσταση εγκυμοσύνης. 

Έκανε το γύρω του κόσμου η είδηση  του  βρέφους που επέζησε  θηλάζοντας το αίμα της  νεκρής  μητέρας του όπως  και αμέτρητες  άλλες  βαρβαρότητες  από τον στρατό του «ειρηνοποιού» Αττίλα.

 Επίσης  είχαμε  ακούσει  και  αρκετές αφηγήσεις  αιχμαλώτων  για τις άθλιες συνθήκες αιχμαλωσίας και τους εξευτελισμούς  που είχαν  υποστεί  σαν άνθρωποι όσο ήσαν στα χέρια  των τούρκων.

 Αυτά  δεν ήσαν  εγκλήματα  πολέμου; 

 Με τις εκταφές  στη Κατεχόμενη Κύπρο όλοι  οι νεκροί έχουν σημάδι από χαριστική βολή  πολίτες και στρατιώτες αλλά δεν συγκλονίστηκε  κανένας.

Κάτι  που ζήσαμε  φέτος  επάνω  στις  επετειακές  μέρες  ήταν  η «μετακόμιση» του τελευταίου καταφυγίου της  ελπίδας  και της  διεκδίκησης  των αδήλωτων αιχμαλώτων    «η γωνιά  των Αγγέλων » στη  Λήδρας . οι   τούρκοι   είχαν  αντιρρήσεις  για την ύπαρξή του ίσως γιατί κυριαρχούσε η φωτογραφία  σύμβολο, δύο   από τους ισχυρισμούς τους ήταν ότι φόβιζε  τα παιδιά τους και  καλλιεργούσε το μίσος. 

Όλα αυτά τα χρόνια  οι τούρκοι   ροκανίζουν το χρόνο,  ζητούν,  απαιτούν  απειλούν και κατοχυρώνουν τα  τετελεσμένα που δημιούργησαν με την εισβολή και τώρα  κάποιοι θέλουν  σαν καλοί φίλοι να συνυπάρξουν ειρηνικά και αδελφωμένα   αναπνέοντας το άρωμα  της θυσίας , της αυταπάρνησης  και του φιλότιμου , αλήθεια  ισχύει η λέξη αυτή σήμερα,   των  Ηρώων  που  αν και γνώριζαν ότι ήσαν προδομένοι  έθεσαν τα κορμιά τους  οδόφραγμα  στον τούρκο εισβολέα.  

Θέλουν να  χαρούν  τη ζωή τους  και να  καλλιεργήσουν τη γή  που έχει ποτιστεί  από αίμα αθώων  παιδιών, εγκύων  γυναικών  και ανήμπορων  γερόντων ,  κάθε λίγο  μας  κοινοποιείται  και μια νέα  ομολογία  από τούρκο  αυτόπτη μάρτυρα  ή θύτη.

Μπουχτίσαμε  από  υποκρισία  και  μισές  αλήθειες 

πονά και ματώνει  η ψυχή μας ,

ζούμε  μια ακόμα  προδοσία

με την  Πατρίδα μας την Ελλάδα  να ξύνει την ήδη ανοιχτεί πληγή μας

χωρίς να αναγνωρίζει  και να τιμά τους  Ηρωές  της  που ήσαν όλοι σε διατεταγμένη  υπηρεσία και παθόντες  ένεκα ταύτης.

 Και με  την  Πατρίδα μας ,του πόνου, την Κύπρο  να προσπαθεί  να συμβιβάσει  τα ασυμβίβαστα,

Για το ΔΣ του συλλόγου 

Η Προεδρος                              Η Γεν. Γραμματέα

Μ. Κουρούπη                            Ε. Γρίβα