Πολέμησε με γενναιότητα στο πλευρό του ηρωικού Διοικητή του 251 ΤΠ Παύλου Κουρούπη. 

Αγνοείται μαζί του από τη μάχη της Κερύνειας στις 22/7/1974.

     OΙ  ΗΡΩΕΣ  ΤΗΣ  ΚΥΠΡΟΥ  ΖΟΥΝ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ  ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ  ΠΟΛΙΤΩΝ.

    « Κύριε  διευθυντά,

     στην έγκριτη  εφημερίδα σας  φιλοξενήσατε την Τρίτη 28 Ιουλίου 2009, επιστολή – μαρτυρία της   κας Μ. Κουρούπη  για τραγικές  στιγμές, όπως τις έζησε η ίδια ως σύζυγος Έλληνα αξιωματικού, στη Κυρήνεια της Κύπρου, κατά την εισβολή  των βαρβάρων , τον Ιούλιο του 1974. με σεβασμό στην μαρτυρία της και την δικαιολογημένη αγανάκτησή της  για την προδοσία της Κύπρου  και των ηρώων υπερασπιστών της, θα προσθέσω  λίγα λόγια για την τελευταία ίσως μάχη του ήρωα άνδρα της  Παύλου Κουρούπη, ‘όπως περιγράφεται στο  βιβλίο « Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρο »  του  Διονυσίου Καρδιανού.  « … κατά την προέλαση  των τουρκικών τάνκς προς την Κυρήνεια, εκ των ημετέρων δυνάμεων ευρίσκοντο  μεταξύ της πόλης και του χωρίου Αγ. Γεώργιος, στρατιώται  του 251 ΤΠ.,  της 231 Μοίρας  Καταδρομών  και του τάγματος  Φωτιάδη. Εκ των συνεχών βομβαρδισμών, τα  τμήματα απώλεσαν  την μεταξύ τους επαφήν, ως και μετά της  διοικήσεώς των.

Επαρκή  προετοιμασίαν δεν είχον δια την απόκρουσιν  των  αρμάτων, ούτε και ηδύνατο να  εφαρμόσουν το …μεγαλεπήβολον σχέδιο του στρατιωτικού διοικητού της Κυρήνειας,  Συνχου Μιχόπουλου, να  καταστρέψουν δια κουβερτών εμποτισμένων εις βενζίνην τα τανκς!  Αντιαρματικά  δεν υπήρχον ούτε εις επάρκειαν, ούτε εις καταλλήλους θέσεις. Παγιδευτικαί   τάφροι δεν εσκέφησαν.  Γέφυραι  δεν  υπονιμεύθησαν. Οι περισσότεροι των ανδρών διέθετον τυφέκια, ολίγοι  ελαφρά αυτόματα, οι δε πλείστοι δεν είχον  επαρκή πυρομαχικά. Δηλαδή, ήτο βέβαιον  ότι ευθύς ως τα  πρώτα τανκς έθραυσον τας ακραίας θέσεις της Εθνικής Φρουράς, έναντί των  δεν θα  συνήντων  πλέον σοβαράν αντίστασιν, η δε  είσοδός  των εις την Κυρήνεια ήτο υπόθεσις λίγων λεπτών αφού ο χώρος εξορμήσεώς των  απείχεν εκ της πόλεως μόνο  πέντε  χιλιόμετρα.  Το πρώτο τουρκικόν άρμα  ενεφανίσθει έξωθι της Κυρήνειας την 11.34΄ π.μ. της Δευτέρας, 22ας Ιουλίου,  ενώ εις πολλά σημεία της περιοχής μεταξύ του προγεφυρώματος  και της  πόλεως  εγίνετο ανταλλαγή πυρών. Οργανωμένη, όμως,  αντίστασις  δεν υπήρχε πλέον. Όσοι  ηγωνίζοντο  »  το  έπραττον είτε δια  την αυτοάμυνά των  είτε  εξ  υπερβολικού  εθνικού ζήλου.

Δια  τους  Κουρούπην και Τσιάκκαν   υπάρχει η  ακόλουθως  μαρτυρία:

Ούτοι είχον θεαθεί  εις  εν επεισόδιον  σφοδράς  ανταλλαγής  πυρών. Κινούμενοι, εύρον τραυματισμένον τον Κύπριον  καταδρομέα Αλεξάνδρου,  όστις  έκειτο επί του εδάφους,  αδύνατον  να απομακρυνθή ή έστω  και να καλυφθή. οι δύο γενναίοι   έσπευσον   πλησίον του,  δεχόμενοι  και ανταποδίδοντες  τα πυρά των τούρκων. Ο Αλεξάνδρου  στραφείς, τους είδε και εφώναξε : « μην έρχεστε κύριε συνταγματάρχα! Δεν γίνεται πιά τίποτα! ». Εκείνην ακριβώς την στιγμήν,  ο Αλεξάνδρου  εδέχθη και νέον  τραύμα εις την κοιλίαν  αυτήν την  φοράν. Εσιώπησε  και, συγκεντρώνων όλην την δύναμιν  ήτις  είχεν  απομείνει  εις το καθημαγμένον  σώμα του, ανεσηκώθη  και συγκρατούμενος  με την ράχιν  επό κορμού δένδρου, ήρχισε να πυροβολεί  με το αυτόματόν του  προς  την κατεύθυνσιν των  απεχόντων  ολίγας δεκάδες  μέτρων  τούρκων  στρατιωτών, κραυγάζων: « Να καταραμένοι!...  ζήτω η Ελλάς!... » . Νέα ριπή, όμως,  αυτομάτου  όπλου,  έρριψε  νεκρόν  τον ηρωϊκόν  Κύπριον. Εκτός  εαυτών, τότε, οι Κουρούπης  και Τσιάκκας  διέταξαν τους ακολουθούντας  αυτούς καταδρομείς  να απομακρυνθούν  πάραυτα, δεδομένου  ότι οι Τούρκοι  συνεχώς   προωθούντο. Οι ίδιοι  όμως δεν τους  ηκολούθησαν, αλλά έμειναν  εις το  σημείο εκείνον, πλησίον  του νεκρού  Αλεξάνδρου, ως προασπισταί  των Κυπριακών  Θερμοπυλών.  Οι απομακρυνόμενοι  στρατιώται  των αφηγούνται, ότι  εκ της περιοχής  όπου εμάχοντο οι δύο Ελλαδίται αξιωματικοί, ηκούοντο  πυροβολισμοί, οι οποίοι  όμως  καθίσταντο  συνεχώς και περισσότερον  αραιοί, μέχρις  ότου κατέπαυσαν  εντελώς…»

Έχουν  γραφεί   πολλά κείμενα, για τους  Έλληνες  αξιωματικούς και οπλίτες, που αγωνίστηκαν στην Κύπρο το τραγικό καλοκαίρι του 1974. δυστυχώς τα πάθη  και τα μίση, προς το  στρατευμένο τμήμα  του ελληνικού λαού, στάθηκαν αιτία για να μην αναγνωρισθούν  οι θυσίες  και οι ηρωικές  πράξεις τους.

Διότι παρ’ όλο που  έμειναν αβοήθητοι  και προδομένοι, αγωνίσθηκαν με γενναιότητα  προασπίζοντας  τις Κυπριακές Θερμοπύλες, πιστοί  στον όρκο τους, μακριά  από πολιτικές σκοπιμότητες.

Δεν είναι  λίγοι οι αξιωματικοί που  αγωνίστηκαν μόνοι, για να  καλύψουν την υποχώρηση των ανδρών τους, όταν οι ανάγκες  την επέβαλαν, όπως έκαναν  οι ήρωες Ανχης  Κουρούπης  και Τχης  Τσιάκας, η τύχη των οποίων  αγνοείται  μετά  την επική μάχη που προαναφέραμε. Μπορεί  η Πολιτεία να μην αναγνώρισε  και να τίμησε στον βαθμό που έπρεπε τους  αδικοχαμένους ήρωες  της Κυπριακής Τραγωδίας, αλλά  είναι βέβαιον, ότι όλοι τους  ζουν  στις  πατριωτικές  καρδιές των  απλών πολιτών.

 Διότι, όπως  έγραψε και ο εθνικός ποιητής Κ. Παλαμάς.

   Στο  χώμα τούτο  πάντα  ανθούνε

   Κι έχουν  αθάνατη  ζωή

   Και μας θαμπώνουν, μας μεθούν

   Νεράιδες, ήρωες,  θεοί.

M. Π.